[Fic Kuroko no Basket] Loneliness [Ao*Ki] Round 21

posted on 26 Sep 2014 13:54 by mukkuk
 
**กรุณาอย่านำฟิคไปดัดแปลง แก้ไข หรือโพสลงที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต                     




Kuroko no Basket Fanfic

Title: Loneliness
Author: Muk!
Pairing: Aomine x Kise 
Rating (เฉพาะตอน) : ......

 
 

Round 21 : Again

 

 

แว่วเสียงสวิตช์ไฟถูกเปิด ก่อนที่ร่างโปร่งจะถูกวางลงบนเตียงกว้าง ดวงตาคู่สีน้ำตาลทองเหม่อมองไปรอบๆห้อง อพาร์ตเมนต์ของอาโอมิเนจจิยังคงเป็นเหมือนกับที่จำได้ ทั้งผืนพรมสีเข้มกับผนังห้องสีอ่อน ห้องที่กว้างขวางแต่ก็สะอาดเรียบร้อย ยังคงเป็นห้องห้องเดิม กับคนคนเดิม หากความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว...

 

ในตอนนั้นเมื่อ 1 ปีก่อน ความทรงจำที่มีต่อห้องนี้มีก็แต่ความเจ็บปวด ร่างกายที่ถูกทำร้ายอย่างรุนแรง ถูกข่มขืนอย่างทารุณ เสียงกรีดร้องของตนที่ดังก้องอยู่ในหู ความรู้สึกของการมีบางอย่างแทรกลึกอยู่ในกายที่แห้งผาก มันช่าง..ทรมาน หากที่เลวร้ายที่สุดกลับเป็น ชื่อของใครคนนั้นที่อาโอมิเนะ ไดกิพร่ำเพ้อถึง

 

‘เท็ตสึ...เท็ตสึ...’

 

ฟันคมขบเม้มลงมาบนริมฝีปากกับความทรงจำที่แม้จะอยากลืมก็ลืมไม่ได้ เพียงแต่..

 

ดวงตาคู่สีอ่อนช้อนขึ้นมองสบกับดวงตาสีเข้ม ดวงตาคู่นั้นที่มองมาที่เขาราวกับสงสัยถึงความแน่ใจ หลังจากที่เคยลังเลมานาน เคยไม่เชื่อใจมาตลอด หากในเวลานี้เขารู้ว่าเขาจะเชื่อคนคนนี้..จะเชื่อในตัวอาโอมิเนจจิเหนือยิ่งกว่าสิ่งใด แล้วคิเสะก็อ้าแขนออก แย้มยิ้มให้กับคนที่ตนรักเสมอมา

 

“กอดฉันที อาโอมิเนจจิ”

 

...ถึงจะลืมไม่ได้ แต่บางทีเขาอาจจะสามารถสร้างความทรงจำใหม่ขึ้นมาทดแทนได้...

 

ภายในอ้อมแขนที่โอบกอด ร่างโปร่งโอนอ่อนตามมือที่ผลักให้ลงนอนกับเตียง มือคู่นั้นที่สอดเข้ามาใต้เสื้อสเวตเตอร์ตัวหนา และทั้งที่นั่นเป็นมือของผู้ชายเช่นเดียวกับไฮซากิ แต่เพราะนี่คืออาโอมิเนจจิ มันจึงทำให้คิเสะไม่รู้สึกแย่อย่างที่ควรเป็นเลยสักนิด ตรงข้ามแล้วมันกลับทำให้เขารู้สึกดีใจ..ดีใจมากกับสัมผัสที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนานั่น เพียงแต่...

 

“อะ..อาโอมิเนจจิ..”

 

วงหน้างามแดงก่ำเมื่อเสื้อสเวตเตอร์ถูกถอดออก และทั้งที่เชื่อใจในตัวอีกฝ่าย แต่ชั่วขณะนั้นมันก็ทำให้คิเสะแทบอยากยกสองมือขึ้นมาปิดบัง เขารู้ว่าอาโอมิเนจจิเห็นอะไร รู้ว่าอาโอมิเนจจิคงจะเห็นร่องรอยที่โชโงะคุงฝากไว้บนตัวเขา และถึงว่านั่นจะไม่ได้เกิดจากความสมยอม แต่มันก็ยังทำให้คิเสะรู้สึก..อับอาย

 

“อย่าอายเลยน่า นายไม่มีอะไรต้องอายเลย คิเสะ”

 

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างรู้ถึงความรู้สึกของอีกฝ่าย แม้เปลือกนอกคิเสะจะดูเข้มแข็งสักแค่ไหน แต่ลึกลงไปเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นก็คงฝังลึกอยู่ในใจหมอนี่ ครั้งที่สองกับการเกือบถูกข่มขืน ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่ในใจจะไม่หวาดกลัว และหากว่าเวลานี้อ้อมกอดของเขาคือสิ่งที่คิเสะต้องการล่ะก็ สิ่งที่เขาต้องการก็คือการทำให้หมอนี่ลืมเลือนสัมผัสจากคนอื่นไปให้หมดสิ้น ให้จดจำก็แต่เพียงสัมผัสจากมือของเขาก็พอ

 

เอสแห่งโทโอเหยียดยิ้มบาง ร่างสูงโน้มกายลงไป ดวงตาคู่สีน้ำเงินมองยอดอกที่เป็นสีแ