Mukkuk : : Mode >> เชื้อ Y เรทเข้าสิง

 

 

เชื่อว่าประโยคนี้น่าจะมีน้องๆวัยเตรียมเอ็นสะท้านได้ยินกันมาบ้าง  และนี่ก็คือคำขวัญของ "มหาวิทยาลัยรามคำแหง" มหาวิทยาลัย(เกือบ)เปิด แห่งหนึงในประเทศไทย

 

 

ว่ากันตามประสบการณ์ตรงเลย...สำหรับเด็กม.6 แล้ว คำว่า "ราม" คงเป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกอี๋ได้พอๆกับแมลงสาบหรืออะไรก็ตามที่ชวนให้ชนลุกขนพอง  ซึ่งในเวลานั้นมุกก็เป็นหนึ่งในคนที่ทนรับฟังไม่ได้จิงๆเลยกับคำๆนี้ เพราะมันมักจะมีความหมายโดยนัยว่า

 

 

 

"เอนท์ไม่ติด" 

 

 

 

แต่ว่า...พอผ่านช่วงเอ็นสะท้านมาได้แล้ว เราก็จะพบว่าชีวิตมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับการเอนทรานซ์เสมอไป  ไอ้การเอนท์ติดน่ะ เอาเข้าจริงแล้วสุดท้ายมันก็มักจะเพื่อหน้าตาเป็นอย่างแรกซะมากกว่า ทั้งหน้าตาตัวเอง หน้าตาพ่อแม่ ดังนั้นไม่ติดอันดับ 1 ไม่เป็นไร ขออันดับ 2,3,4 ให้มันติดสักอันดับเถอะ ดีกว่าชวดหมด!! 

 

 

และด้วยเหตุนั้นจึงมีหลายคนที่ในอันดับสุดท้ายมักจะใส่ชื่อคณะที่คะแนนตัวเองต้องติดแน่ๆลงไป เป็นการป้องกันการเอนท์ไม่ติด แต่ไม่ทันคิดเอาซะเลยว่า..แล้วสมมุติว่าติดอันนี้ไปจริงๆจะอยู่กับมันได้มั้ย? 

 

 

ว่าเหมือนเป็นปรัชญา และไอ้เราก็ขอตอบเป็นปรัชญาเหมือนกัน 

 

 

คำตอบคือ...

 

 

"ได้ค่ะ "

 

 

อย่างกรณีของจขบ. มาติดเอาอันดับที่ 4 ที่ท่านแม่เป็นคนเลือกให้โดยบังเอิญ จนทำให้จับพลัดจับผลูต้องมาเรียนวิทยาฯคอมซะอย่างนั้น...

 

 

และตลอดเวลา 4 ปีที่เรียน...

 

 

- เคมี ฟิสิกส์ ชีวะ : ..............มีความยินดีที่จะบอกว่าตอนเอนท์ จขบ.ยังจำตารางธาตุไม่ได้เลยด้วยซ้ำอะนะ  

 

 

- แคลคูลัส : ตรัสรู้ชอบธรรมก่อนวันสอบไม่เกินสัปดาห์ สอบเสร็จความรู้ส่วนนั้นจะอันตธานหายไปอย่างลึกลับ 

 

 

- คอมพิวเตอร์ : ไม่อยากจะโม้หรอกนะ แต่จนถึงตอนนี้จขบ.ยังลงวินโดวส์ไม่เป็นเลย 

 

 

 

เรียนอย่างลุ่มๆดอนๆ ใช้ชีวิตไปแบบลุ่มๆดอนๆ บางครั้ง(ส่วนมาก)ก็ยังสงสัยว่าเราสอบผ่านมาได้ไงวะ ในเมื่อสักนิดเดียวก็ไม่เคยเข้าใจตัววิชาเอาจริงๆ แต่ถึงงั้นก็เถอะ...

 

 

จบมาด้วยเกรดเฉลี่ย 3.06 ค่ะ  (และถ้าปี 1 ไม่นอนขี้เกียจตลอดเวลาแล้ว ก็คงได้เกียรตินิยมอันดับ 2 มาจนได้แหละค่ะ ถึงจะคิดว่าดีแล้วก็ตามที่ไม่ได้เพราะคงอายเกียรตินิยมแน่ๆ)

 

 

 

เพื่อนร่วมชั้นปีจำนวน 30 กว่าคนออกมาทำงานด้วยความรู้ระดับพอๆกับจขบ.นี่แหละ มีแค่ไม่กี่คนหรอกที่เก่งเทพจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เข้าทำงานได้ หาเงินได้ไปตามเรื่อง และถ้าเราจะไปสมัครงานบ้าง ก็คาดว่ามันคงซ้ำรอยกับคนอื่นๆ ป่านนี้คงนั่งทำงานหาเงินงกๆอยู่เหมือนกัน (ขอกระซิบนิดนึง สายคอมฯเงินเดือนสตาร์ทสูงนะ )

 

 

เพราะงั้นไอ้การที่ไม่รักสายวิชานั้น หรือถึงขั้นเกลียดเลยเอ้า! เอาเข้าจริงไม่ได้เกี่ยวกันเล้ยว่าจะเรียนได้หรือไม่ได้ ถ้าจะเรียนซะอย่างทำไมจะเรียนไม่ได้  (จขบ.เริ่มเรียนด้วยความรู้สึกไ่ม่เข้าใจคอมฯ และจบมาด้วยความรู้สึกเกลียดคอมฯ /ฮา)

 

 

มันก็แค่ว่า..พอคิดว่าจบไปแล้วจะต้องใช้ชีวิตอยู่กับเรื่องที่ตัวเองเกลียดไปตลอดชีวิตนี่ แค่คิดมันก็.............. แล้ว

 

 

 

อย่างไรก็ตาม...หลายครั้งที่เราจะพบว่าสำหรับบ้านที่เข้มงวดมากๆแล้ว การซิ่วไม่เป็นที่ยอมรับ การเลือกจะเรียนรามฯเป็นมหาวิทยาลัยก็ไม่ใช่เป็นที่ยอมรับ ถ้าอย่างนั้นก่อนที่เส้นทางชีวิตของเราจะเดินอย่างเละตุ้มเป๊ะไปเรื่อยๆ ก็น่าจะมีหนทางอื่นอยู่บ้าง

 

 

และสิ่งที่จขบ.คิดออกมาเล่นๆในตอนนั้นก็คือ "เรียนรามฯควบคู่ไปกับที่ปัจจุบัน"  เพื่อจะได้มีทางเลือกในชีวิตลุ่มๆดอนๆนี่มากขึ้น!!

 

 

และก็ด้วยความคิดไม่ออกในตอนนั้น..ก็เลยตัดสินใจลองเรียนบัญชีราม ที่เขาลือกันว่ายาก ยากมาก ยากมากที่สุดดู  

 

 

และด้วยประสบการณ์ตรงนี้เอง จึงขอบันทึกไว้(ก่อนจะลืม)สำหรับใครก็ตามที่คิดจะเรียนบัญชีรามต่อจากนี้ไปนะคะ 

 

 

 

 

 

 

มหาวิทยาลัยรามคำแหง ตั้งอยู่ที่เขตบางกะปิ ติดกับสนามกีฬาหัวหมาก เราจะเรียกที่นี่กันแบบสั้นๆว่า "ราม 1" และสำหรับเด็กกรุงเทพฯแล้ว ก็ควรที่จะรู้จักวิทยาเขตอีกแห่งหนึ่งเพิ่มเข้าไปด้วย เพราะถ้าคุณตัดสินใจเรียนรามล่ะก็ ไงๆก็ต้องได้ไปอยู่ดี

 

นั่นคือ "ราม 2" หรือก็คือวิทยาเขตบางนา สถานที่ตั้งง่ายๆเลยก็คือ บางนา นั่นเอง  

 

 

 

การเดินทางระหว่าง "ราม 1" และ "ราม 2" สามารถทำได้โดยรถเมล์สาย 207 ชนิดต่อเดียวถึง หรือถ้าคุณโชคดีพอ บางวันทางสภานักศึกษาก็จะจัดรถเมล์ฟรีพาคุณไปส่งถึงที่ให้อีกด้วย

 

 

 

และสำหรับการเดินทางไปราม 1 หรือ ราม 2 นั้น...ว่ากันตรงๆเลยคือคงมีรถเมล์หลายสาย แต่เนื่องจากจขบ.ไปด้วยรถตู้ทุกครั้ง ดังนั้นสายรถเมล์เลยไม่รู้อะค่ะ  แต่ถ้าเป็นรถตู้ล่ะก็สามารถขึ้นลงได้สะดวกมาก เพราะวินรถตู้เล่นอยู่หน้าม.กันเลยทีเดียว

 

 

 

นอกจากนั้นในกรณีของราม 1 ยังสามารถเดินทางผ่านเส้นทางเรือคลองแสนแสบได้อีกด้วย (คำเตือน : สำหรับผู้รักความสะอาดและไม่ต้องการโดนน้ำเน่ากระเซ็นใส่ เส้นทางนี้อาจไม่เหมาะกับท่าน)

 

 

 

สำหรับสภาพแวดล้อมนั้น..ไม่ว่าจะเ็ป็นราม 1 หรือ ราม 2 สิ่งที่ควรทำก่อนเดินทางมาคือ การทาครีมกันแดดที่ดีที่สุดเท่าที่หาได้ เพราะรังสี UV ที่นี่มันไม่ปราณีเอาซะเลย...

 

 

 

นอกจากนั้นในรายละเอียดปลีกย่อย กรณีของราม 1 คุณจะพบว่าการเดินทางด้วยเท้านั้นยากลำบากเพราะมหาลัยกว้างและสับสนได้อีก แต่ถ้าเป็นราม 2 อาจจะมีบางวันที่คุณพบว่าคุณต้องใช้บริการพี่วินมอไซค์ต่างเรือแจวก็เป็นได้

 

 

 

 

ว่ากันต่อใน ด้านหลักสูตร 

 

 

 

รามคำแหง มีหลักสูตรสำหรับปริญญาตรีอยู่มากมาย ทั้งคณะนิติศาสตร์ คณะบริหารธุรกิจ คณะมนุษยศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ฯลฯ ให้เลือกสรรกันได้แบบจุใจ หลักสูตรเล็กหลักสูตรน้อยมีกันให้พรึ่บจนผู้เรียนตาลายกันได้อีก

 

 

 

นอกจากนี้รามฯ ยังได้อำนวยความสะดวกให้ด้วยการแบ่งผู้เรียนเป็นประเภททั่วไป , Pre-Degree (เด็กมัธยมมาเรียนล่วงหน้า) และเทียบโอน (ใช้วุฒิจากม.อื่นเทียบโอนมาบางวิชา) ซึ่งเหล่านี้น่าจะเป็นเรื่องเย้ายวนใจให้คนสนใจมาเรียนได้ดีทีเดียว 

 

 

 

 

อย่างไรก็ตาม หนึ่งในคำถามยอดฮิตที่มักเกิดขึ้นในใจของหลายต่อหลายคนก่อนจะตัดสินใจเรียน ก็คือ

 

 

 

 

คำตอบในเชิงทฤษฎี >> ได้แน่นอน เพราะว่ารามฯไม่มีการเช็คชื่อเข้าชั้นเรียน อีกทั้งยังอนุญาตให้เรียนควบคู่ไปกับที่อื่นได้่ สำหรับผู้ที่เรียนในมหาวิทยาลัยอื่นอยู่..กฎของมหาวิทยาลัยท่านก็พร้อมเปิดกว้างให้ไปเรียนรามได้เสมอ 

 

 

คำตอบในเชิงปฏิบัติ >> อาจจะเป็นไปได้..แต่ในความเป็นจริงแล้ว มักจะเป็นไปไม่ได้มากกว่า = =

 

 

ยกตัวอย่างง่ายๆเลยเช่น ข้อบังคับของสาขาบัญชี (ซึ่งบางม.ที่มีสาขาบัญชีเหมือนกันก็ไม่มีข้อบังคับนี้ด้วยนะ!!) คือ การฝึกงานเป็นเวลา 500 ชม. แล้วนำหลักฐานการฝึกงานมายื่นให้กับภาควิชาจึงจะมีสิทธิ์จบได้ แต่ขอโทษทีเถอะพี่...ถ้าเราทำงาน/เรียนที่อื่นอยู่ แล้วจะให้ไปฝึกงานได้ยังไงล่้ะ(ว้อย)!!! 

 

 

โวยวายไปเถอะ..ถามไปเถอะ...จนท.รับเรื่องเขาไม่สนใจหรอกค่ะ - -b เอาเป็นว่าจะทำไงก็ช่าง ไปหาหลักฐานการฝึกงานมาส่งก็พอ

 

 

 

หรืออย่างเพื่อนสนิทของจขบ.ที่เลือกเรียนสาขา การเงิน/การธนาคาร โอเค..ไม่มีเช็คชื่อ ไม่มีฝึกงาน แต่มีวิชาสัมนาค่ะ  วิชานี้เราจะต้องเข้าเรียน แบ่งกลุ่ม ทำงานส่ง พรีเซนต์ ฯลฯ แล้วขอโทษทีเถอะำีพี่..ถ้าเราทำงาน/เรียนที่อื่นอยู่ แล้วจะให้ทำยังไงล่้ะ(ว้อย)!!! 

 

 

นอกเหนือจากนี้ คณะ สาขา อื่นจะเป็นยังไงนั้น จขบ.ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน  แต่เอาเท่าที่รู้มา คณะที่เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยได้แน่ๆ โดยไม่มีเรื่องชวนปวดกบาลนั้นก็คือ คณะนิติศาสตร์ 

 

 

 

 

 

 

นี่ก็คำถามเด็ดสำหรับคนที่ไม่มีเวลามาเข้าเรียน จริงๆแล้วไลฟ์สไตล์ในการเรียนของแต่ละคนก็คงแตกต่างกันออกไป แต่ในกรณีนี้อาจจะพอแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภท

 

 

1) เข้าเรียน : นี่คือลักษณะของผู้ที่ไม่ต้องไปทำงานหรือเรียนที่อื่น ก็จะมาเข้าเรียน ฟังอาจารย์สอน แบบนักศึกษาทั่วๆไป ข้อดีมากๆคือ หลายวิชามักมีให้ส่งชิ้นงานในห้องเพื่อเอาคะแนน ถ้าเราทำส่งก็จะได้คะแนนส่วนนั้น แต่ถ้าไม่ได้ทำส่งก็ไปสอบแบบเก็บเต็ม 100 คะแนนในห้องสอบเอาก็แล้วกัน

 

 

2) ซื้อหนังสือมาอ่านเอง : จากประสบการณ์ที่เจอมา วิธีนี้ทำได้ถึงแค่วิชาของปี 2 เนื่องจากหนังสือเรียนของรามฯนั้นแม้จะราคาถูก แต่...มีไม่ครบทุกวิชา   ยิ่งเป็นวิชาของปี 3-4 เรามักจะพบว่า ต้องไปหาซื้อชีทจากร้านซีร็อกซ์เอา แต่ก็ใช่ว่าร้านจะมีครบทุกวิชา บางวิชาก็ไม่มีอีกแน่ะ แล้วเรื่องจะหาชีทสรุปหรืออะไรต่อมิอะไรจากร้านขายชีทฝั่งตรงข้ามม.นั้น ค่อนข้างจะสิ้นหวัง เพราะพวกสถาบันติวเค้าไม่ค่อยยอมขายให้กับเด็กที่ไม่ได้มาจ่ายเงินติวกับเค้าหรอกค่ะ

 

(มีข้อยกเว้นคือ สถาบันติว AC Group ตั้งอยู่ซ.ราม 53 ที่นี่มีขายชีทสรุป และข้อสอบเก่าของวิชาบัญชีทุกวิชาให้ แต่อ่านเองเข้าใจมั้ย..นั่นก็อีกเรื่อง)

 

 

3) เข้าสถาบันติว : บริเวณฝั่งตรงข้ามม.รามคำแหง คือที่ตั้งของสถาบันติวที่ขึ้นกันยุ่บยั่บยิ่งกว่าดอกเห็ด ที่มีเยอะๆเลยคือ สาขานิติศาสตร์และสาขาบัญชี (สาขาการตลาด , สาขาการเงิน พอมีให้เห็นบ้างนิดหน่อย) 

 

 

สถาบันติวพวกนี้โดยปกติแล้วจะเก็บเงินค่าติว 1,000 บาท/วิชา และในกรณีที่เทอมนี้คุณสอบตก ก็สามารถเอาหลักฐานการจ่ายเงินค่าติว มาขอลงเรียนใหม่ฟรีได้อีกด้วย (แต่ปกติจะจำกัดให้ใช้สิทธิ์นั้นได้ภายใน 1 ปี) 

 

 

อาจารย์ในสถาบันติวจะมีชีทเนื้อหามาสอน และเจาะลึกในประเด็นที่ใช้ในการสอบ มีกระทั่งข้อสอบ(ที่มักห้ามเอาออกจากห้องสอบ) และเฉลย (ซึ่งเป็นการเฉลยเอง) ซึ่งก็แทบไม่ต่างอะไรจากสถาบันกวดวิชาทั่วๆไป

 

 

ส่วนมากแล้วสถาบันเหล่านี้จะเปิดเป็น 2 รอบ คือรอบวันธรรมดา (สำหรับพวกมีเวลาว่าง) กับ รอบวันเสาร์อาทิตย์ (สำหรับคนทำงาน) ให้เลือกสรรกันแบบจุใจ  ถ้าใครขี้เกียจมานั่งเรียนบ่อยๆ ก็รอไปลงคอร์สตะลุยโจทย์ที่จะเปิดช่วงประมาณ 2 สัปดาห์ก่อนสอบก็ยังได้ 

 

 

 

จริงแล้วๆเรื่องราวละเอียดของสถาบันติวนั้นยังมีให้คุยกันได้อีกเยอะ แต่จะขอพักไว้แค่นี้ก่อนแล้วกันนะคะ   ซึ่งหลักจากอ่านทั้ง 3 วิธีนี้แล้ว ถ้าท่านมีคำถามในใจว่าวิธีไหนดีที่สุด จขบ.ก็คงไม่มีคำตอบให้เช่นกัน เพราะไม่ได้ลองหมดทั้ง 3 วิธี คิดว่าคงขึ้นอยู่กับความพอใจและความถนัดของแต่ละคนมากกว่า  

 

 

 

 

 

หัวข้อนี้คงลากไปได้ยาว แต่ขออธิบายแบบคร่าวๆก่อนว่า รามจะมี 3 เทอม คือ เทอม 1 เทอม 2 และเทอมซัมเมอร์ แต่...การสอบมี 5 ครั้งต่อปีการศึกษาค่ะ!!

 

 

นี่คือหนึ่งในวงจรอนาถที่คนเรียนรามทุกคนหนีไม่พ้น...

 

 

เราจะเริ่มจากการลงทะเบียนเทอม 1 ก่อน >> สอบเทอม 1 >>  รู้ผล (45 วันโดยประมาณ) >> ถ้าตก ก็ลงทะเบียน ซ่อมเทอม 1  >> ลงทะเบียนเทอม 2  >> สอบซ่อมเทอม 1 >> รู้ผล >> สอบเทอม 2 >> รู้ผล >> ลงทะเบียนซัมเมอร์ >> สอบซัมเมอร์ >> รู้ผล >> ถ้าตกในเทอม 2 หรือ ซัมเมอร์ ก็ลงทะเบียน ซ่อมเทอม 2/summer >> สอบซ่อมเทอม 2/summer

 

 

ชีวิตของเด็กรามนั้น..วันๆไม่ต้องทำไรกิน อ่านหนังสือ >> สอบ >> ลุ้นผล >> อ่าน ....เป็นวัฏจักรชีวิตที่ไม่มีคำว่าปิดเทอมนั่นเอง  

 

 

ทีนี้มาว่ากันถึงเรื่องเกณฑ์การสอบผ่าน ตามธรรมเนียมแล้วคือ ได้คะแนน 60% ขึ้นไปจะได้ เกรด P (ผ่าน) และถ้าได้ 80% ขึ้นไปจะได้เกรด G (เทียบเท่ากับเกรด A) นอกนั้นก็จะมีเกรดเปนตัวอักษรภาษาอังกฤษต่างๆที่แปลว่า ไม่เข้าสอบ , ตก , ไม่ทราบผล เป็นต้น แต่รวมๆแล้วแปลง่ายๆว่า ไม่ผ่านนั่นเอง 

 

 

อย่างไรก็ตาม อย่าไปยึดมั่นว่าคะแนนผ่านอยู่ที่ 60% เสมอไป ทั้งนี้ทั้งนั้นยืดหยุ่นได้ขึ้นอยู่กับความพอใจของอาจารย์ผู้สอน ถ้าเป็นวิชายากก็อาจจะ 50% ผ่าน หรือถ้าเป็๋นวิชาง่ายก็อาจจะเป็น 65% ผ่านก็ได้

 

 

และทั้งนี้ทั้งนั้นยังมีสุดยอดข้อดีในการเรียนรามอยู่ข้อ  นั่นก็คือ

 

 

"เมื่อคุณสอบตก เกรดที่บอกว่าตกนั้นจะไม่แสดงผลในทรานสคริปท์นะคะ!!" 

 

 

 

และนี่ก็คือข้อมูลเบื้องต้นให้ลองคิดกันดูก่อนว่าไหวมั้ย...ถ้าไหวล่ะก็ เจอกันต่อตอนหน้าเร็วๆนี้ค่ะ